Met amper 2 uur 'nachtrust' waarschuwde de wekker ons dat een lange reisdag was aangebroken. Om precies 6u05 vlogen we naar Frankfurt en met 45min vertraging ging het van daar richting Vancouver. De grootste stad in West-Canada. 10u en 50min later landden we bij een temperatuur van 24°C op onze bestemming. En hoewel we op dit moment al 19u wakker waren, mocht de klok 9u worden teruggedraaid en werd het plots weer woensdagmiddag. We gingen vrij vlug door de elektronische douane controle en wat later duurde het amper 5 min om de Dodge Journey Crossover te vullen met onze koffers. Als Hertz Gold Member bespaarden we dus heel veel tijd (en geld).
Op het eerste zicht lijkt Canada meer Europees. Auto's en rijvakken zijn kleiner, mensen modieuzer gekleed, winkels lijken chiquer, weinig echt dikke mensen en minder fastfood mogelijkheden. Er zijn zelfs aparte fruitwinkels!
We reden van Vancouver over de Sea to Sky Highway naar Whistler. In het gezelschap van met sneeuw bedekte bergtoppen kon een eerste stop aan de meer dan 330 meter hoge Shannon Falls niet doorgaan. 3 jong volwassenen waren pas dood teruggevonden nadat ze gisteren bij het uitglijden naar beneden waren gevallen. De ingang was afgesloten en de hulpdiensten waren volop in de weer.
Bij Squamish deden we de eerste inkopen en bij Brandywine Falls Provincial Park bezochten we de 70 meter hoge gelijknamige waterval. Na te hebben ingecheckt wandelden we naar Whistler Village en aten we traditiegetrouw een hamburger met frieten. Ferre pimpte zijn portie frieten op tot poutine, of het Canadese gerecht bestaande uit frieten met verse kaas, gedrenkt in jus. Niet veel later vielen de ogen, voor een iets langere tijd, dicht.
 |
| Sea to Sky Highway |
 |
| Brandywine Falls |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten